Λεξικό του μακαρονά

Α-Ε Ζ-Λ Μ-Ρ Σ-Ω

Al Dente: Ο όρος “Al dente” αναφέρεται στην επιθυμητή υφή των μαγειρεμένων ζυμαρικών. Κυριολεκτικά σημαίνει «στο δόντι». Όταν τα ζυμαρικά μαγειρεύονται al dente, θα πρέπει το ζυμαρικό να είναι ελάχιστα σκληρό στο κέντρο όταν μασιέται.
Βιολογικά Ζυμαρικά: Η επιλογή των Ζυμαρικών Βιολογικής Γεωργίας γίνεται από ποικιλίες σκληρού σίτου βιολογικής γεωργίας, καλλιεργημένες με μεθόδους και διαδικασίες που σέβονται το περιβάλλον και τους καρπούς της γης. Η επεξεργασία ακολουθεί εκλεπτυσμένες μεθόδους τελευταίας τεχνολογίας, διατηρώντας και εσωκλείνοντας την αγνότητα σε κάθε πακέτο βιολογικών ζυμαρικών. Όλα τα βιολογικά ζυμαρικά πιστοποιούνται από τον οργανισμό έλεγχου & πιστοποίησης βιολογικών προϊόντων BIO HELLAS με κωδικό πιστοποίησης Β-266668
Γλουτένη: Η γλουτένη είναι μια πρωτεΐνη που βρίσκεται σε σπόρους όπως το σιτάρι, το κριθάρι και η σίκαλη. Άτομα με δυσανεξία στη γλουτένη δεν μπορούν να καταναλώσουν τρόφιμα που την περιέχουν και αναζητούν εναλλακτικά προϊόντα από καλαμπόκι και από ρύζι.
Διαδικασία παραγωγής: Τα ζυμαρικά παράγονται από μόνο δύο υλικά! Το σιμιγδάλι και το νερό!Τα δύο αυτά αγνά συστατικά χωρίς καμία προσθήκη συντηρητικού είναι ικανά με την κατάλληλη συνταγή να μας δώσουν ένα από τα πιο υγιεινά και δημοφιλή τρόφιμα.
Η σωστή επιλογή της πρώτης ύλης αποτελεί το πρώτο σημαντικό κριτήριο διαμόρφωσης ενός καλού ποιοτικά τελικού προϊόντος. Ο θερισμός του σίτου γίνεται μία φορά το χρόνο κατά το μήνα Ιούνιο. Στη συνέχεια το σιτάρι αποθηκεύεται είτε σε κατάλληλα διαμορφωμένες αποθήκες είτε σε σιλό όπου με τις κατάλληλες συνθήκες αερισμού διατηρούνται μέχρι το επόμενο έτος. Η διαδικασία της άλεσης αρχίζει με τον καθαρισμό του σίτου από τις τυχόν υπάρχουσες ξένες ύλες, το κοσκίνισμα και το πλύσιμο με διαβροχή νερού. Μετά την διαβροχή και αφού αποκτήσει την κατάλληλη υγρασία, το σιτάρι οδηγείται στις κυλινδρομηχανές προς άλεση. Κατά την άλεση ο κόκκος του σιταριού κόβεται έτσι ώστε να είναι δυνατός ο διαχωρισμός του εσωτερικού του κόκκου (ενδόσπερμα) από τον εξωτερικό φλοιό (πίτυρα). Στη συνέχεια το προϊόν της άλεσης οδηγείται σε ειδικά δονούμενα κόσκινα (σιμιγδαλίστρες) όπου, με τη βοήθεια αέρα, αποχωρίζεται το πίτυρο και παραμένει το καθαρό σιμιγδάλι που είναι και το τελικό προϊόν.Το σιμιγδάλι μεταφέρεται στο μακαρονοποιείο κι εκεί εισάγεται σε ανοξείδωτους κάδους οι οποίοι ονομάζονται ζυμωτήρια μέσα στους οποίους αναδεύεται αυτόματα μαζί με νερό δημιουργώντας το ζυμάρι.
Κάτω από τα ζυμωτήρια τοποθετούνται οι κατάλληλες φόρμες από τις οποίες όταν περάσει το ζυμαρικό παίρνει το επιθυμητό σχήμα. Το διαμορφωμένο πια ζυμαρικό μεταφέρεται μέσα σε φούρνους στους οποίους η θερμοκρασία αγγίζει τους 100 βαθμούς ενώ η υγρασία διατηρείται σε υψηλά επίπεδα ώστε να μη σπάει το ζυμαρικό. Τέλος, αφού τα ζυμαρικά βγουν από τους φούρνους, σταθεροποιείται η θερμοκρασία τους και οδηγούνται στο χώρο της συσκευασίας. Εκεί, ζυγίζονται αυτόματα και αφού συσκευαστούν, περνούν από μηχανές ποιοτικού ελέγχου, παίρνουν τον κωδικό παραγωγής και την Ημερομηνία Λήξεως, παλετοποιούνται και κατευθύνονται προς την Αποθήκη Ετοίμων Προϊόντων.
Είδη ζυμαρικών:
Τα ζυμαρικά κατηγοριοποιούνται στα ακόλουθα είδη:
  • · Μακαρόνια
  • · Πάστες Ψιλές
  • · Πάστες Χονδρές
  • · Ειδικά Ζυμαρικά
  • · Γεμιστά Ζυμαρικά
  • · Παιδικά Ζυμαρικά
  • · Ζυμαρικά Ολικής Αλέσεως
  • · Βιολογικά Ζυμαρικά
  • · Ζυμαρικά Χωρίς Γλουτένη
Ζυμαρικά:Ο γενικός όρος «ζυμαρικά» αναφέρεται στο είδος τροφής που παράγεται από σκληρό σιτάρι ή αλεύρι και νερό στα οποία ενίοτε προστίθενται αυγά και λαχανικά. Υπάρχουν εκατοντάδες διαφορετικά είδη ζυμαρικών με τα πιο δημοφιλή να είναι τα σπαγγέτι, το στριφτό, το κριθαράκι, τα λαζάνια και οι πέννες. Επίσης, τα ζυμαρικά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: ξηρά και φρέσκα. Τα ξηρά ζυμαρικά που φτιάχνονται χωρίς αυγά μπορούν να διατηρηθούν για δύο χρόνια σε ιδανικές συνθήκες, ενώ τα φρέσκα ζυμαρικά διατηρούνται για λίγες μέρες στο ψυγείο. Ο πλέον συνήθης τρόπος μαγειρικής τους είναι το βράσιμο. Στα ζυμαρικά περιλαμβάνονται και τα γεμιστά ζυμαρικά, όπως είναι τα τορτελίνι και τα ραβιόλι, τα οποία γεμίζονται με άλλα συστατικά (τυριά, προσούτο, μανιτάρια κά). Τέλος, όσον αφορά την ετυμολογία της λέξης “pasta”, αυτή προέρχεται από την ελληνική λέξη «παστός».
Ζυμαρικά Ολικής Αλέσεως: Τα ζυμαρικά Ολικής Αλέσεως, παρασκευάζονται από ολόκληρο τον καρπό του σιταριού και είναι πλούσια σε υδατάνθρακες και φυτικές ίνες. Προσφέρουν στον οργανισμό ενέργεια και αποτελούν επιλογή υγιεινής διατροφής, ειδικά εάν συνδυαστούν με μια ελαφριά κόκκινη σάλτσα τομάτας. Υπολογίζεται ότι μια μερίδα ζυμαρικών ολικής αλέσεως παρέχει στον οργανισμό το 27% των φυτικών ινών που χρειάζεται κάθε μέρα.
Κανελόνια: Τα Κανελόνια είναι ορθογώνια φύλλα ζυμαρικών που τυλίγονται σε κυλινδρικό σχήμα περιλαμβάνοντας γέμιση. Το κυλινδρικό αυτό ζυμαρικό, συνήθως γεμίζεται με αλμυρή γέμιση, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει ρικότα, σπανάκι και διάφορα κρεατικά. Μετά καλύπτεται από σως, είτε την κλασσική κόκκινη είτε μπεσαμέλ.
Λαζάνια: Τα λαζάνια είναι ένα κλασσικό ιταλικό πιάτο το οποίο αποτελείται από στρώσεις ζυμαρικού, τυριού και σως και πολλές φορές περιλαμβάνει και άλλα συστατικά. Η λέξη λαζάνια χρησιμοποιείται τόσο για το πιάτο όσο και για το ίδιο το ζυμαρικό.Παρόλο που τα λαζάνια πιστεύεται ότι προήλθαν από την Ιταλία, μία θεωρία είναι ότι η λέξη λαζάνια προέρχεται από την ελληνική λέξη λάσανα ή λάσανον, που σημαίνει γάστρα. Μια άλλη θεωρία είναι ότι η λέξη λαζάνια μπορεί να προέρχεται από τη λέξη λάγανον , ένα λεπτό φύλλο ζύμης κομμένο σε λωρίδες.
Λινγκουίνι: Το λινγκουίνι είναι ένα είδος ζυμαρικού – πιο πλατύ από το σπαγγέτι. Η λέξη λινγκουίνι σημαίνει «μικρές γλώσσες» στα ιταλικά.Το λινγκουίνι συνήθως συνοδεύει ζυμαρικά με σάλτσα βασιλικού (pesto).
Μακαρονάδα: Το έμβλημα της ελληνικής κουζίνας, η κλασσική μακαρονάδα είναι συνυφασμένη με την κόκκινη σάλτσα, η οποία μπορεί να περιέχει διάφορα μυρωδικά (κυρίως ρίγανη και βασιλικό), ελαιόλαδο, κρέας ή λαχανικά. Άλλες δημοφιλείς μακαρονάδες είναι η αγαπημένη μπολωνέζ – ή αλλιώς «μακαρόνια με κιμά» και η καρμπονάρα. Σκληρά τριμμένα τυριά προστίθενται συνήθως, όπως η παρμεζάνα, το πεκορίνο, η μυζήθρα και η γραβιέρα.
Μακαρονάς: Κάθε άνθρωπος που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τα αγαπημένα του μακαρόνια, τα οποία εντάσσει στην διατροφή του πάντα με δημιουργικούς και ωφέλιμους τρόπους! Οι μακαρονάδες είναι αμετανόητοι και πιστοί οπαδοί των ζυμαρικών και επικαλούνται πάντα την αγαπημένη τους ατάκα «Είμαι μακαρονάς; Τι να κάνουμε;»!
Μακαρόνια: Το μακαρόνι είναι ένα μακρύ, λεπτό και κυλινδρικό είδος ζυμαρικού. Παράγεται από σιμιγδάλι και νερό. Το κλασσικό μακαρόνι ή αλλιώς σπαγγέτι φτιάχνεται από σκληρό σιτάρι αλλά σε άλλες χώρες μπορεί να παραχθεί και από άλλα είδη αλευριού. Παραδοσιακά, τα μακαρόνια είχαν μήκος 50 εκατοστά, ωστόσο μικρότερα μήκη άρχισαν να γίνονται αρκετά δημοφιλή κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και τώρα τα μακαρόνια είναι συνήθως διαθέσιμα στα 25 με 30 εκατοστά. Μία μεγάλη ποικιλία πιάτων με ζυμαρικά βασίζεται στα μακαρόνια, από την απλή μακαρονάδα με τυρί μέχρι τις παραδοσιακές μακαρονάδες με κόκκινη σάλτσα, κιμά και άλλες σάλτσες.
Παιδικά Ζυμαρικά: Οι μαμάδες, προτιμήστε για τους μικρούς μακαρονάδες, την ειδική σειρά ζυμαρικών για παιδιά, τα Melissa Pasta Kids. Θα είστε έτσι ήσυχες, αφού τα παιδιά σας απασχολούνται, παίζουν και μαθαίνουν, ακόμη και την ώρα του φαγητού. Τα παιδικά ζυμαρικά, σε διάφορα σχήματα, βοηθούν το ζυμαρικό να δέσει καλύτερα με την σάλτσα, κάνει πιο εύκολο τον χειρισμό του πιρουνιού και βοηθάει τα παιδιά να μην λερώνονται ! Το μέγεθός τους επίσης βοηθάει στην κατάποση, καθώς μασιούνται πιο εύκολα. Παράλληλα παίρνουν όλα τα θρεπτικά συστατικά που είναι απαραίτητα για την ανάπτυξή τους και την ισορροπημένη λειτουργία του οργανισμού τους. Επιπλέον, με μια νόστιμη, ελαφριά σάλτσα, αποτελούν ένα πλήρες γεύμα, λίγων λιπαρών που δίνει γρήγορα την αίσθηση κορεσμού, συμβάλλοντας στην καταπολέμηση της παιδικής παχυσαρκίας.
Παραδοσιακά ζυμαρικά: Παράγονται σε μικρότερες βιοτεχνικές μονάδες, σχεδόν με το χέρι, χρησιμοποιώντας τα πιο αγνά υλικά της φύσης- σιτάρι, νερό, αυγά, γάλα και παλιές σπιτικές συνταγές.Αποτελούν μια άριστη επιλογή υψηλής διατροφικής αξίας για το καθημερινό μας διαιτολόγιο. Βρίσκονται στη βάση της πυραμίδας της Μεσογειακής διατροφής συνδυάζοντας αρμονικά τα θρεπτικά συστατικά του σιταριού και του γάλακτος, παρέχοντας στον οργανισμό υδατάνθρακες, πρωτεΐνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία.
Πάστες: Οι πάστες είναι τα κοφτά ζυμαρικά, που υπάρχουν σε μια πληθώρα μεγεθών, σχημάτων και χρωμάτων. Χωρίζονται σε ψιλές- ιδανικές για σούπες, με πιο δημοφιλές το κριθαράκι-, και σε χονδρές, ιδανικές για μακαρονάδες με διάφορες σάλτσες, φούρνου και μακαρονοσαλάτες.
Σιμιγδάλι: Το σιμιγδάλι, φτιάχνεται από σιτάρι και νερό και εκτός από κύριο συστατικό για την παρασκευή ζυμαρικών, αποτελεί και αγαπημένο υλικό για την παρασκευή γλυκισμάτων. Τα πιο δημοφιλή από αυτά, όπως αναφέρονται από νοικοκυρές και ζαχαροπλάστες είναι ο χαλβάς, το γαλακτομπούρεκο, το ραβανί, το σάμαλι, τα μελομακάρονα, οι δίπλες, τα κέϊκ, η καρυδόπιτα και η μπουγάτσα.
Σκληρό σιτάρι: Το σκληρό σιτάρι είναι ένα από τα είδη σίτου με τη μεγαλύτερη καλλιέργεια σήμερα. Αναπτύχθηκε μέσω τεχνητής επιλογής σίτων που καλλιεργούνται στην κεντρική Ευρώπη και την Εγγύς Ανατολή από το 7000 π.Χ. Το σκληρό σιτάρι είναι το πιο σκληρό από όλα τα είδη σίτου. Περιέχει υψηλές ποσότητες πρωτεΐνης και γλουτένης.
Συνταγές: Οι πιο δημοφιλείς συνταγές με ζυμαρικά περιλαμβάνουν το σερβίρισμα ζυμαρικών με κάποιο είδος σάλτσας. Η σάλτσα και το είδος των ζυμαρικών συνδυάζονται συνήθως με βάση τη γευστική συνοχή, την ευκολία κατάποσης, κτλ. Από τις πιο δημοφιλείς συνταγές παγκοσμίως είναι τα ζυμαρικά με πέστο αλλά και η μπολονέζ. Επίσης, διάσημα πιάτα με ζυμαρικά είναι η αματριτσιάνα και η καρμπονάρα. Άλλες συνταγές που προτιμούνται από πολλούς είναι και τα πιάτα όπου συνδυάζονται τα ζυμαρικά με θαλασσινά ή λαχανικά.
Ταλιατέλες: Οι ταλιατέλες είναι το παραδοσιακό ζυμαρικό της ιταλικής επαρχίας Emilia-Romagna. Οι ταλιατέλες είναι μακριές, λεπτές λωρίδες που είναι παρόμοιες στο σχήμα με τα φετουτσίνι. Οι ταλιατέλες σερβίρονται με μια ποικιλία σως, παρόλο που η κλασσική για συνοδεία είναι η σως μπολονέζ.
Τορτελίνι: Το τορτελίνι είναι το γεμιστό ζυμαρικό. Η γέμισή του μπορεί να περιλαμβάενι τυριά, αλλαντικά, ελαιόλαδο, λαχανικά κά.
Τρικολόρε: Τα ζυμαρικά τρικολόρε είναι τρίχρωμα (κίτρινο, πράσινο, κόκκινο). Στην κλασσική συνταγή προστίθεται σπανάκι και ντομάτα αντίστοιχα.
Υγιεινή Διατροφή:Τα ζυμαρικά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της Μεσογειακής διατροφής και είναι τροφή πλούσια σε υδατάνθρακες, όπως τα δημητριακά και το ψωμί.Τα ζυμαρικά είναι εξαίρετη πηγή σύνθετων υδατανθράκων και μικρής περιεκτικότητας πρωτεϊνών και λιπών. Επίσης, τα ζυμαρικά περιέχουν:
  • Σίδηρο (βοηθάει στην παραγωγή αιμοσφαιρίνης, κάνει καλό στο αίμα)
  • Σελήνιο (προστατεύει τα κύτταρα – αντιοξειδωτικό)
  • Ασβέστιο (βοηθάει στο σχηματισμό και την ενδυνάμωση των οστών)
  • Βιταμίνη Β1 (βοηθάει στο μεταβολισμό των υδατανθράκων και αυξάνει την ικανότητα εκμάθησης)
  • Βιταμίνη Β2 (βοηθάει τον οργανισμό να παράγει αντισώματα).
Υδατάνθρακες: Οι υδατάνθρακες είναι το ένα εκ των τριών μακροδιατροφικών στοιχείων, και περιέχονται στο ψωμί, στις πατάτες, στο ρύζι και στα ζυμαρικά (άμυλο), καθώς και στα γλυκά, στα φρούτα και στο μέλι (ζάχαρη). Οι υδατάνθρακες αποτελούν σημαντικό κομμάτι μιας υγεινής διατροφής. Εάν καταναλώνονται σε κανονικές ποσότητες, οι υδατάνθρακες δε σχετίζονται με την προσθήκη βάρους. Μάλιστα, οι υδατάνθρακες περιέχουν λιγότερες θερμίδες από τα φυτικά λίπη και το αλκοόλ.
Φυτικές ίνες: Οι φυτικές ή διαιτητικές ίνες αποτελούν το βρώσιμο τμήμα των φυτικών τροφίμων, οι οποίες δεν μπορούν να πεφθούν  ή να απορροφηθούν στο λεπτό έντερο και περνούν ανέπαφες στο παχύ έντερο. Περιλαμβάνουν μη αμυλούχους πολυσακχαρίτες (π.χ. κυτταρίνη, ημικυτταρίνη, κόμμεα, πηκτίνες), ολιγοσακχαρίτες (π.χ. ινουλίνη), λιγνίνη και συναφή φυτικά συστατικά (π.χ. κηροί, σουβερίνη). Ο όρος φυτικές ίνες περιλαμβάνει επίσης έναν τύπο αμύλου που είναι γνωστός και ως ανθεκτικό άμυλο (περιέχεται στα όσπρια, σε ημιαλεσμένους σπόρους και σιτηρά και σε ορισμένα δημητριακά πρωινού), επειδή αντιστέκεται στην πέψη στο λεπτό έντερο και φθάνει στο παχύ έντερο ανέπαφο.